Ο Γιαννούλης θυμάται και αφηγείται. Ο φανταστικός κόσμος της περιπέτειας και της φιλίας μεταβάλλεται σε εφιαλτικό, όταν οι μικροί θεοί που περισσεύουν την κάθε εποχή αυτόβουλα αφήνονται στα νύχια της εξαθλίωσης. Ποιητικός ο λόγος του Γιαννούλη, γεμάτος ευαισθησία και στόχαση, περιγράφει τις μαύρες τρύπες που ανοίγονται να καταπιούν τους νέους στο σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά.